Orientacje życiowe
Co w tej sytuacji można zrobić i co można zmieniać, aby uzyskać zharmonizowanie czynników kształtujących osobowość obywatela, a przede wszystkim młodzieży, dać jej wyjście inne niż ucieczka w jałowy werbalizm i szukanie ideałów na własną rękę. Nie możemy zmieniać otoczenia, nad którym nie sprawujemy kontroli, i to jest sprawa prosta, gdyż nie ma także możliwości odcięcia się od niego. Nie możemy także zmienić szybko obiektywnej rzeczywistości instytucjonalnej i układów zbiorowości społecznych, gdyż ich przekształcanie jest sprawą bardzo długich i złożonych procesów. Największe możliwości działania mamy w zakresie układów wychowujących, instytucji wychowujących, sformułowań ideału wychowawczego i metod wychowawczych. W gruncie rzeczy kryzys społeczeństwa wychowującego tkwi w oderwaniu układu wychowującego od rzeczywistości życia społeczeństwa i jego instytucji. W tych wszystkich społeczeństwach - a stan idealny w tym zakresie osiągały społeczeństwa pierwotne, w których zgodność ideału wychowawczego i wzorów postępowania w życiu była zupełna, gdyż społeczeństwa te nie znały wyodrębnionego układu wychowawczego - w których do układów wychowawczych i układów instytucjonalnych odnoszono podobne kryteria ocen, wymagano podobnych ocen osobowości, w których obowiązywały to same zasady działania, efektywność wychowawcza rodziny, szkoły i organizacji była znacznie wyższa.